«سید مجتبی آقابزرگ علوی» که با نام «بزرگ علوی» شناخته میشود، روزنامهنگار، سیاستمدار و نویسندهی سبک رئالیسم معاصر است. او خالق یکی از مشهورترین رمان های ایرانی با عنوان «چشمهایش» میباشد. به عقیده بسیاری، بزرگ علوی، به همراه «صادق هدایت» و «صادق چوبک»، بنیانگذاران داستان نویسی نوین در ایرانند.
بزرگ علوی یک نویسنده واقع گرا، روزنامه نگار نوگرا، استاد زبان فارسی، داستان نویس، روشنفکر سیاسی و سیاست مدار چپ گرای ایرانی بود. او بیش از چهار دهه از نیمه دوم قرن بیستم را در آلمان زندگی کرد. وی در اکثر دوران حیات خویش مشغول ترجمه، نقد و فرهنگ نامهنویسی بود
بزرگ علوی کتاب “حماسه ملی ایران نوشته تئودور نولدکه” در ۱۳۱۲ شمسی و “دوشیزهٔ اورلئان از فریدریش شیلر” در ۱۳۲۹ و “باغ آلبانو از آنتون چخوف” و “کسب و کار میسیز وارن از جرج برنارد شاو” را ترجمه کرد.
او همچنین برخی از آثار هدایت و آثار کلاسیک ایرانی را به آلمانی ترجمه کرد و کتاب “تاریخ و توسعهٔ ادبیات معاصر فارسی” را در ۱۳۴۲ شمسی (۱۹۶۳ میلادی) به آلمانی نگاشت و با اچ. یونگر در تألیف فرهنگ فارسی-آلمانی ۱۳۴۴ شمسی (۱۹۶۵ میلادی) همکاری کرد.
لیست آثار بزرگ علوی
چمدان
ورق پاره های زندان
چشم هایش
سالاری ها
میرزا
موریانه
گیله مرد
روایت (آخرین رمان او)
