صفی الدین عبدالمومن بن ابی المفاخر یوسف بن فاخر اورموی در سال ۶۱۳ هجری قمری (۱۲۱۱ میلادی) در ارومیه چشم بر جهان گشود و در جوانی به بغداد رفت و در مدرسه مستنصریه بغداد به آموزش علوم مختلف روی آورد.
وی دانشمند بزرگ موسیقی، خوش نویس، کاتب و عروض دان بزرگ قرن هفتم هجری و پیشتاز تئوری سیستماتیک است و در سال ۶۹۳ هجری قمری در بغداد دار فانی را وداع گفته است.
صفی الدین اورموی یکی از بزرگترین نوابغ موسیقی جهان است که کتابهای وی به نامهای الادوار فی الموسیقی، الرساله شرفیه فی علم النسب والاوزان الایقاعیه، رساله ایقاع، الکافی من الشافی فی علوم العروض والقوافی و فائده فی العلم الموسیقی هنوز هم بعد از گذشت قرنها در بسیاری از دانشگاهها و آکادمیهای معتبر موسیقی جهان تدریس میشود و اساتید جهان او را یکی از بزرگترین نوابغ موسیقی عالم میشمارند.
آثار شیخ صفی الدین اورموی در علم موسیقی همیشه مورد احترام و تقلید هنرمندان ایرانی و سایر ممالک اسلامی بوده و علم و هنر او را ستودهاند، یاقوت مستعصمی از بزرگان خوشنویسی، شیخ احمد سهروردی، شرف الدین محمد جوینی از شاگردان وی بودهاند شاگردانی که امروز خود یکی از بزرگان مفاخر دنیا و کشور به شمار میروند.
کتابهایی که به رشته تحریر در آورده زبانزد اهل فن بوده و به عبارتی شاهکار ماندگار او تلقی میشوند که دست به دست میگردد و هرگز تازگی و طراوت و زیبایی خود را از دست نمیدهد گویی این ستاره درخشان جهان اسلام برای قرنهای متمادی اثر خلق کرده تا زمان زمان است صدای موسیقیاش در گوش زمان بپیچد و خطاطیش همچنان چشمها را خیره کند.
صفی الدین، تأثیرات ماندگاری بر هنر موسیقی و خوشنویسی ایران زمین گذاشت او شاگردانی در خط و موسیقی پرورش داد که سرآمد این هنرها شدند و رسالههای مهمی در زمینه موسیقی نوشت که مورد احترام هنرمندان ایرانی و ممالک اسلامی شد چنانکه «ابن صیقل» ادیب و لغتشناس مشهور از او با القابی همچون «الصدر الکبیر، عالم فاضل و علامه» یاد کرده است.
